|
بسم اللّه الرحمن الرحیم
عید عرفه و قربان بر همگان مبارک باد
عید عرفه عید بزرگی است که چون در کنار عید قربان قرار گرفته کم تر از عید بودنش سخته گفته می شود و چون در این روز مسلم بن عقیل، سفیر امام حسین (ع) به کوفه شهید شده است، اشتغال به عزاداری آن عزیز نیز از رونق عید بودنش کاسته است و موجب شده که از قدر و منزلت عرفه کمتر سخن گفته شود.
بله آنان که به مکه مشرّف می شوند این روز را در صحرای عرفات وقوف می کنند و دعای عرفه امام حسین (ع) را می خوانند و با توجه به معانی آن نسبت به خداوند معرفت بالاتری پیدا می کنند.
امّا ما دور ماندگان از عرفات نباید از عرفه غافل شویم، عرفه روز معرفت است و به همین دلیل عید است و به همین دلیل بر سایر ایام شرافت دارد. بله برای رسیدن به عید عرفه، از اول ماه ذوالحجه اعمال خاص سفارش شده که معرفت به خدا را به شدّت افزایش می دهد، وقتی به انسان سفارش می شود که به دنبال
هر نماز دعایی خوانده شود که محض توحید است و مضمونش این است که : به تعداد شب ها و روزها
به تعداد امواج دریاها، به تعداد درخت ها و شاخه ها به تعداد موها و کُرک ها به تعداد سنگ ریزه ها
و شن ها به تعداد پلک زدن های چشم ها به تعداد بادها در بیابانها «لا اله الاّ الله»، یعنی همه چیز و همه جا
و در بالاترین مقدار، «لا اله الاّ الله» تا همگان بفهمند که معبودی جز او نیست و نباید در مقابل هیچ موجودی غیر خدا کرنش کرد، مبادا صاحبان زر و زور و تزویر، بندگان خدا را بردۀ خود بدانند و بر جان
و مال آنان به ناحق حکم برانند و مبادا بندگان خدا، از عبادت خدا روی برگردانند و به شرک گرایند
و بت های جدید یا قدیم را بپرستند و پول را جای خدا قرار دهند و به در خانۀ طاغوتیان، کرنش کنند زیرا سخن تمامی پیامبران عبادت خدا و اجتناب از طاغوت بوده است. (سوره نحل آیه 36).
بله، این دهه، دهۀ اذکار توحیدی است تا ما را از شرکی که پیوسته از هر راهی و با هر عنوانی به سراغمان می آید برهاند، حتی ما را از مظاهر توحیدی برهاند تا به توحید ناب برسیم، در این روز حاجی که قبلاً
از همه چیز خود گذشته است و لباس و زینت خود را در آورده و با دو تکّه لباس محرم شده تا توحیدی محض باشد دستور می یابد که از کنار خانۀ خدا به صحرای عرفات برود تا حتی خانۀ خدا را نبیند و خانه نیز مانع راه معرفت او نگردد تا به لطف خدا در چنان فضای فارغی توحید ناب نصیبش شود.
ما نیز سزاوار است که در این روز به توحید محض روی آوریم و حتی از جلوه ها و مظاهر توحید بگذریم و خود را به سرچشمۀ ناب توحید و توحید ناب برسانیم، از ذکر غیر خدا حتی المقدور بپرهیزیم، هرچند مظاهر آن ذات باشند و با اقتدا به امام حسین (ع) دعای عرفه بخوانیم و با تک تک نعمت های مطرح شده در آن دعا معرفتمان را به خداوند افزایش دهیم، بدان امید که اسیر زرق و برقهای دنیایی نشویم. عظمت امامان را در ضریح نقره ای و گنبد طلایشان خلاصه نکنیم و به خاطر سادگی کعبه یا نبودن قبری در آن، به آن کم اعتنا نباشیم و توجه داشته باشیم، وقتی که معرفت رشد نکند خرافات رشد می کند و در هر کوی و برزن درختی یا سنگی نظر کرده می شود و عوام در آنجا جمع می شوند و از
آن حاجت می خواهند، یا امامزاده های خلق الساعه ای پیدا می شوند و ... امّا اگر شناخت نسبت به خدا بالا رود سادگی جای زرق و برق را می گیرد قرآن و دعا رونق بیشتری می یابد و زیارتنامه های ساختگی به کنجی می خزد و طاغوتیان و تزویرکاران فراری می شوند. خلاصه این که افزایش بی رویۀ خرافات در شهرها و روستاها شاخص کم فرهنگی است، پیدا شدن امامزاده های بی سند و مدرک و بدون شجره نامۀ معتبر و قبول آن از سوی مردم نشانه ضعف فرهنگی است، زیاد شدن زرق و برق مساجد و کم شدن نمازگزاران نشانه انحراف از مسیر اصلی است، شیوع زندگی های تجملی، طاغوت زدگی است و کرنش در برابر ارباب دنیا بی معرفتی است.
هزینه کردن برای احیای امامزاده های غیر معتبر و هزینه نکردن برای رونق یافتن مساجد و مراکز علمی، نشانه بی فرهنگی است.
امید که همه از عرفه درس معرفت بگیریم و راههای گسترش توحید ناب را بپیماییم و از پیمودن راههای انحرافی یا مورد شک باز ایستیم و خود را برای عید قربان، عید اولیای الهی آماده سازیم.
به امید آن روز – احمد عابدینی 11/8/90 و پنجم ذی الحجه 1432
|
.jpg)
